Klacht/advies Inloggen

Blog 2 – Kindertaart

Vrijdagmiddag even na 15 uur komt Dirk naar huis. Ik zie hem vanuit het raam in de kamer al komen aanlopen. Zijn hele houding straalt verdriet uit. Wat jammer nou. Wat zou er gebeurd zijn? Ik open de voordeur en heet hem vrolijk welkom. Dirk kijkt me niet aan en gooit zijn tas onder de grote kapstok. Schoenen worden met het hoofd naar beneden uitgedaan. “Hé, Dirk heb je gelachen op school?” “Mmmm” is het antwoord. “Oh?, deed de juf niet gek vandaag?” Er komt weinig respons. En dan kijkt hij op en zie ik de weggeveegde tranen in zijn gezicht. “Ach, knul vertel, wat is er gebeurt?” “Waarom ben je verdrietig?” In eerste instantie wil Dirk niets zeggen. Hij draait er een beetje omheen. Ontkent natuurlijk dat hij verdrietig is en dat het allang over is. We gaan de woonkamer in, waar al een paar kleinere kinderen vol verlangen op Dirk wachten. Dirk kan altijd zulke leuke fantasiespellen met ze spelen en daar kijken ze al naar uit. Dirk heeft er niet zoveel zin in. Hij pakt wat Duplo blokken en doet eigenlijk niet dat wat de kinderen gehoopt hadden. Eerst maar eens wat drinken en wat lekkers erbij. Ik geloof dat er even wat rust moet komen bij Dirk. Nadat we dit gedaan hebben en over kalfjes en koetjes gepraat hebben, gaan de kinderen van de eettafel af en hopen ze nu op het spel dat ze gewend zijn met Dirk. Het lijkt allemaal goed te gaan, totdat er iets gebeurd wat Dirk niet wil. En de jongere kinderen haken wat af.

Dirk gaat met zijn rug tegen de bankleuning zitten en met zijn voeten tegen de kast en duikt in elkaar. “Dirk, wat is er toch knul? Kan ik je ergens meehelpen? Ik zie dat je verdrietig bent, kunnen we er misschien even over praten of wil je wat anders even met mij doen?” Op dat moment gaat Dirk heftig snikken en ga ik naast hem op de grond zitten. Ik heb met dit zielige hoopje zo te doen. Wat een verdriet moet er zitten en wat vervelend voor hem dat hij het zo moeilijk vindt om erover te praten.

Met horten en stoten komt eruit dat hij denkt dat niemand hem leuk vindt. Dat hij niet mee mag doen. Verteld hij wat kinderen uit zijn klas tegen hem hadden gezegd en hoe ze naar hem hadden gereageerd. Ach jongen toch….. Dat is natuurlijk niet leuk. De jongeren kinderen kijken verbaasd naar de bijna altijd vrolijke Dirk. Ze zijn er stil van.

Ik besluit even met Dirk te gaan zitten bij de eettafel en het doosje met “Fantastische foto’s” te pakken. In dit doosje ter grootte van een pak spelkaarten zitten allerlei foto’s waarbij je de afbeeldingen goed kunt gebruiken om te achterhalen hoe een kind denkt en naar de wereld kijkt. Ik laat hem een foto trekken. Mijn ervaring hierbij is dat je het spel niet hoeft te leiden, want de kinderen trekken de kaarten en in dit geval foto’s die precies dat naar boven roepen waar het kind het over wil hebben.

We beginnen wat rustig en er ontstaat al een beeld over hoe Dirk het in de klas ervaart. Hij voelt zich vaak alleen. Snapt de andere kinderen niet. Hoe deze over hem denken en nog heel erg pijnlijk, hij vindt het bijna normaal dat hij zo wordt behandeld als dat ze hem behandelen. Hij roept het toch zelf op? Dan komt de foto van de zwerver. Dirk is stil. “Weet je hoe deze meneer leeft?” Ja, dat weet Dirk wel. Op straat. “Heeft hij veel vrienden denk je?” En dan barst het tranendal los. En alles waar Dirk de laatste tijd tegenaan liep komt naar buiten. Het lucht hem duidelijk op dat er geluisterd wordt, geen oordeel alleen maar Liefde voor hem.

Om het niet hierbij te laten gaan we nog even verder met de foto’s en van een diep dal komen we bij de zon uit. Dirk is een vervelende bagage kwijt en is rustig en blij. De jongere kinderen voelen aan op zo’n moment dat ze gewoon even wat anders moeten gaan doen.

En zo kun je coachend te werk gaan op een semi simpele wijze. Als de moeder van Dirk hem komt halen treft ze een gelukkige knul van 8 jaar aan. Dirk verteld in zijn eigen woorden wat er gebeurd is en dat hij nu weer helemaal blij is.

Het weekend kan beginnen.

Daphne Swart-Bakkers

Kindercoach en gastouder